کليد ادامه مطلب را بفشاريد !

و عزیزی از میان ما پرکشید ...

روحش شــــــــــاد

کليد ادامه مطلب را بفشاريد !

         ديروز در کشورمان، سالروز ميلاد علي ابن ابيطالب بودو گراميداشت

چند روز قبل که داشتم با تاکسي از مسير چهارراه وليعصر به سمت ونک

امروز در حاليکه داشتم تيتر روزنامه هاي صبح کشور را مي ديدم، ناگهان اين

"داستانک "

چندروز پيش ، وقتي که داشتم از تاکسي پياده مي شدم، متوجه نکته اي

 " مینی مال "

غــــروب بود. پسرک دم پنجره ايستاده بود و نظاره گر وداع دلسوز آفتاب با زميني بود که

ساعت ها برآن تابيده بود. او خورشيد را ديد که هنگام غروب، بوسه مي زد بر کشورش .

احساس غرور کرد ! آري ، آيا اين عظمت باستاني ايران بودکه خورشيد را وادار به تعظيم

احترام به کشورش مي کرد؟

از خورشيد پرسيد: تو ناراحتي؟

خورشيد پاسخ داد: نه ! خيلي هم خوشحالم !

_ پس چرا غروبت هميشه اينقدر دلگير است ؟

_ نه ! من هميشه با شادي مي روم ...

_ با شادي ؟ ... چرا؟!!!

_ چون از پس اين وداع، طلوعي ديگرهم خواهد بود. طلوعي که همراهش،زندگي نو ، برکتي

تازه و عشق را به همراه دارد. رفتن هميشه بد نيست، چراکه از پس بسياري از رفتن ها،

اتفاقات تازه اي رخ خواهد داد که شايد براي شما انسان ها، شروعي دگر باشد.

خورشيد رفت و پسرک ديگر غمگين نبود. شب که شد، ديگر از شب نترسيد چراکه دلش به

گفتار آفتاب، از نور اميد و شروعي تازه، روشن شده بود.

کیمیــــــــا خ.منفــــــــــرد

دوم تیر ۱۳۸۷ خورشیــــدی

* استفاده از اين داستان فقط با ذکر نام نويسنده و منبع آن مجاز خواهدبود، فراموش نکن هموطن من!

گرچه در ايران قانون کپي رايت نيست؛ ولي  همگي ما "وجـــــــــــدان" داريم. *

کليد ادامه مطلب را بفشاريد !

داستان...